• Choroby
  • Leczenie Psy
  • Leczenie Koty
• Profilaktyka
• Opieka i hodowla
• Opisy ras
• Wywiady

Białaczka jest chorobą wirusową, wywoływaną przez wirusa białaczki kociej (FeLV). Wirus ten szerzy się drogą pokarmową – głównie dzięki wydzielinom (ślina) i wydalinom (mocz, kał) oraz drogą kropelkową (wydzielina z nosa, łzy). Szczególnie narażone są koty bytujące w większych skupiskach (dzielenie tych samych misek z wodą i jedzeniem oraz kuwety, wzajemna pielęgnacja, walki kocurów wychodzących).

Możliwe są również zakażenia śródmaciczne, od kotek karmiących wraz z mlekiem oraz podczas krycia, ale te drogi zakażenia odgrywają mniejszą rolę. Wirus białaczki kociej ma powinowactwo do komórek szpiku, może być rozsiewany w organizmie przez płytki krwi oraz krwinki białe.

Objawy: najczęściej opiekunowie zgłaszają się na wizytę w gabinecie weterynaryjnym z powodu bardzo niespecyficznych objawów, które najczęściej towarzyszą tej chorobie, np.:

• apatia; koty zaprzestają pielęgnacji futra
• zmniejszony apetyt lub brak apetytu
• postępujący spadek masy ciała
• spadek odporności organizmu

Objawy dotyczące poszczególnych układów i narządów:

• Przewód pokarmowy i wątroba: może rozwinąć się zapalenie jamy ustnej, wywołane zakażeniami oportunistycznymi, np. kalciwiroza. Dosyć często występuje biegunka oraz wymioty; błony śluzowe mogą ulec zażółceniu, w wyniku współistniejącej żółtaczki (najczęściej występuje żółtaczka hemolityczna – w wyniku rozpadu krwinek czerwonych, na skutek zakażenia wirusowego).
• Układ oddechowy: może dochodzić do wtórnych infekcji nieżytowych nosa lub zapalenia płuc. Ze względu na powiększenie węzłów chłonnych w śródpiersiu, może wystąpić duszność. Problemy z oddychaniem pojawiają się także w przypadku gromadzenia się w jamie opłucnowej wysięku.

• Układ moczowy: niepokojącym sygnałem jest wzmożone pragnienie oraz zwiększona ilość oddawanego moczu przez kota (także poza kuwetę) oraz nocne nietrzymanie moczu. Rozwinąć się może kłębuszkowe zapalenie nereklub chłoniak nerek, które prowadzą do niewydolności nerek.
• Narząd wzroku: w związku z rozwojem chłoniaka gałki ocznej dochodzić może do zmętnienia rogówki, zwężenia źrenicy i kurczu powiek.
• Układ rozrodczy: u kotek ciężarnych, które są zakażone wirusem FeLV dochodzić może do nagłych ronień, rodzenia martwych płodów, a w konsekwencji do niepłodności.
• Układ nerwowy: najczęstszymi objawami są: nierównomierne rozszerzenie źrenic, niezborność, porażenie 4 – kończynowe, sztywność kończyn tylnych, zmiany w zachowaniu się zwierzęcia.
• Chłoniaki: najczęściej spotykane nowotwory w przebiegu białaczki kotów to chłoniaki śródpiersia, chłoniaki wieloogniskowe lub chłoniaki przewodu pokarmowego.

Rozpoznawanie zakażenia
Lekarz weterynarii najczęściej wykonać musi wiele badań, aby potwierdzić zakażenie wirusem białaczki u kota. Wykonywane są badania krwi (morfologia i biochemia), badania obrazowe (USG , RTG) – w przypadku podejrzenia zmian guzowatych w przebiegu chłoniaka oraz badania specjalistyczne potwierdzające obecność wirusa. Można wykrywać wirusowy antygen p27 w płytkach krwi i krwinkach białych (neutrofilach) w badaniu serologicznym. Pełną krew, surowicę, ślinę oraz łzy można także badać serologicznie - jest to tzw. test ELISA.

Rokowanie: u kotów z trwałą wiremią (obecność cząstek wirusów we krwi) jest złe, większość umiera w ciągu 3 lat.

Zapobieganie zakażeniom: najlepszą metodą ochrony jest niewypuszczanie kotów na zewnątrz oraz unikanie walk pomiędzy kocurami. W większych skupiskach kotów, w których znajdują się osobniki seropozytywne, powinno się zawsze izolować je od kotów seronegatywnych; podobnie jak rozdzielenie przyrządów, które mogą być potencjalnymi wektorami zakażenia (miski, kuwety). Szczepienia ochronne przeciwko białaczce należy wykonywać u osobników szczególnie narażonych na zakażenie (duże skupiska kotów) oraz u osobników wychodzących na zewnątrz.