Choroby wirusowe kotów
Koci katar
Choroba atakuje błonę śluzową jamy ustnej. Jeśli choroba jest nie leczona już po kilku dniach kot może umrzeć. Choroba wyleczona często wraca.
Jak się rozwija koci katar
Choroba ta jest wywoływana przez dwa wirusy: herpeswirus typu 1 (FHV-1) oraz caliciwirus (FCV), a także poprzez różnorakie bakterie i zarazki. Herpeswirus jest mało odporny na czynniki środowiska zewnętrznego. Niszczy go wysoka temperatura oraz wszystkie powszechnie używane środki dezynfekcyjne. Jednak caliciwirus kota jest znacznie odporniejszy. W środowisku zewnętrznym może przetrwać do 10 dni. O wiele słabiej reaguje na środki dezynfekcyjne.
Nosicielami zarazków kociego kataru są koty. Mogą one zarażać nawet do 3 miesięcy od ustąpienia objawów choroby. Mogą też być bezobjawowymi nosicielami przez całe życie. Zarazki znajdują się w wydzielinach z nosa, gardła i worków spojówkowych, a także w kale i moczu.
Objawy
Objawy to owrzodzenia na języku, niedrożny nos, trudności z oddychaniem, gorączka, apatia, w konsekwencji infekcja mięśni i stawów, zapalenie spojówek często towarzyszy, zmiany na rogówce ocznej (mogą doprowadzić do ślepoty).
Źródło: Wikipedia.org, Vetopedia.pl
Kaliciwiroza
Kaliciwiroza nie jest to groźna choroba u kotów szczególnie dorosłych wywołuje ją wirus. Do zakażenia dochodzi przeważnie przez kontakt bezpośredni. Wirus może utrzymywać zaraźliwość do miesiąca. Groźniejsze mogą się okazać powikłania tej choroby. Do leczenia używa się zastosować preparatów immunostymulujące, które wystepują w zastrzyku lub doustne i dostępne są u lekarzy weterynarii
Jak się rozwija kaliciwiroza
Poszczególne szczepy mają różną agresywność. Często jednocześnie występują zakażenia herpeswirusem, bakteriami Chlamydophila, Bordetella i Mycoplasma. Koty chore lub nosiciele wydalają FCV w wydzielinach z nosa, jamy ustnej oraz spojówek. Wirus wnika najchętniej przez śluzówkę nosa, jamy ustnej i spojówki. Głównym miejscem rozmnażania jest gardło. Wirus namnaża się, po 3-4 dniach następnie przerzuca się na inne tkanki. FCV powoduje martwicę komórek nabłonkowych powodując pęcherze na końcu języka i owrzodzenia.
Objawy
Wysoka gorączka (40 C), charakterystyczne wrzody i pęcherze na języku, zapalenie płuc, którego przebieg może być umiarkowany bądź też ciężki, w zależności od szczepu wirusa. Zmiany w jamie ustnej, kaliciwiroza dziąsłach, nadżerki, owrzodzenia na języku i podniebieniu, kłopoty z jedzeniem, ślinotok, nieprzyjemny zapach z ust, łzawienie oczu. Przebieg krótkotrwały lecz nieleczenie powoduje duże powikłania. Leczenie jest dość trudne. Kot, który przechorował kaliciwirozę, może być jej nosicielem do końca życia. Leczy się antybiotykami i trwa od dwóch do trzech tygodni.
Wścieklizna
Wścieklizna jest wywołana wirusem rhabdowirus. Nie leczona kończy się zgonem. Wirus uszkadza system nerwowy, poraża mięśnie oddechowe. Zarażenie następuje poprzez ugryzienie. Cechuje ją znaczne podniecenie i agresja. Ślinotok u zwierząt jest jednym z objawów ostatniego stadium wścieklizny. W przypadku psów żaden spośród tych, u których pojawił się wirus w ślinie, nie będzie żył dłużej niż 10–12 dni. Dlatego jeżeli pies przeżyje obserwację, można wnioskować, że w momencie pogryzienia wirus nie znajdował się w ślinie, więc pies nie mógł zakazić człowieka. Przy podejrzeniu wścieklizny stosuje się szczepienia.
Inne informacje
Obszary, na których wścieklizna obecnie uznawana jest za niewystępującą, według raportu WHO z 2005 r.: Australia, Belgia, Chile, Czechy, Grecja, Grenlandia, Irlandia, Islandia, Japonia, Nikaragua, Nowa Zelandia, Norwegia, Malezja, Szwecja, Szwajcaria, Panama, Portugalia, Urugwaj. Cześć z tych państw podjęła próbę wyeliminowania choroby poprzez masowe szczepienia i likwidacje chorych zwierząt (np. Irlandia, Norwegia). Na niektórych obszarach wścieklizna nigdy nie występowała (np. Malezja).
Jak się rozwija wścieklizna Z miejsca inwazji (ukąszenie, rana mająca kontakt z materiałem zakaźnym) wirus trafia do komórek mięśni szkieletowych, gdzie wstępnie i się namnaża i skąd trafia do włókna nerwowego, wzdłuż którego wędruje do rdzenia kręgowego, a następnie do mózgu, gdzie sie namnaża. Następnie włóknami nerwowymi rozprzestrzenia się po organizmie, głównie do ślinianek i skóry.
Objawy
Po kilku dniach u ludzi i zwierząt występuje nadmierne pobudzenie lub, skrajnie, porażenie (tzw. cicha wścieklizna). Obserwuje się mimowolne skurcze mięśni, ślinotok, światłowstręt oraz wodowstręt. Śmierć następuje w około tydzień od wystąpienia objawów.
Źródło: Wikipedia.org
Panleukopenia czyli nosówka
Powoduje przeważnie niespodziewany atak, który niestety doprowadza do śmierci. Te koty, którym udaje się przeżyć mogą zyskać odporność na tę chorobę. Ważne jest by regularnie sczepić kota – to zabezpieczy przed niebezpieczeństwem zarażenia. Przyczyną jest wirus panleukopenii kotów (ang. feline panleukopenia virus – FPV). Jest on blisko spokrewniony z parwowirusem psów typ 2 (CPV-2). Wirus jest oporny na warunki środowiska zewnętrznego i większość środków dezynfekcyjnych. Najbardziej wrażliwe na zachorowanie są młode zwierzęta między 2 a 5 miesiącem życia, u których spadł poziom przeciwciał matczynych. Źródłami zakażenia są wydzieliny i wydaliny chorych zwierząt. Spadek ilości krwinek białych we krwi – leukopenia. U młodych może wystąpić ostry przebieg choroby – śmierć następuje nagle, bez pojawienia się objawów. W przebiegu ostrym śmierć następuje w 3 – 5 dniu choroby. Wirus można wykryć metodą immunofluorescencji lub testem lub badaniem krwi. Leczy się antybiotykami.
Jak się rozwija panleukopenia
W pierwszym rzędzie wirus namnaża się w tkance limfoidalnej okolicy gardła. Po kilku dniach od zakażenia następuje wiremia, tą drogą zarazek przedostaje się do węzłów chłonnych, śledziony, grasicy, szpiku kostnego i krypt jelitowych. U ciężarnych kotek wirus przenika do komórek płodu i łożyska. Zaatakowanie komórek układu limfatycznego i szpiku skutkuje znaczną immunosupresją, co w konsekwencji daje powikłania w postaci wtórnych infekcji.
Objawy
biegunka, brak apetytu, wymioty żółcią i reakcja na dotyk. Okres wylęgania choroby wynosi zwykle od 4 – 10 dni. Dominujące objawy to: gorączka, depresja, biegunka (czasem z domieszką krwi), wymioty, odwodnienie, znaczna bolesność brzucha, wychudzenie. W obrazie krwi obserwujemy spadek ilości krwinek białych – leukopenia (panleukopenia, agranulocytoza). U młodych zwierząt może wystąpić ostry przebieg choroby – śmierć następuje nagle, bez pojawienia się objawów. W przebiegu ostrym padnięcia następują najczęściej w 3 – 5 dniu choroby. Współczynnik umieralności jest wysoki i bez podtrzymującej terapii może wynosić nawet do 75%. Śmiertelność nieszczepionych kociąt wynosi nawet do 90%. Zwierzęta starsze, powyżej kilku miesięcy życia, chorują łagodniej, a śmiertelność jest dużo niższa.
Źródło: Wikipedia.org
Białaczka kotów – (FeLV)
Bardzo zaraźliwa i nieuleczalna choroba, przenoszona ze śliną i krwią. Istnieje szczepionka przeciwko kociej białaczce lecz zanim ona powstała choroba dziesiątkowała hodowle. Coroczne szczepienie zabezpieczy zwierze. Aby uniknąć szczepienia można kupić test wykluczający zarażenie. Zarażenie może być zdiagnozowane przy okazji badania krwi.
Jak się rozwija białaczka
Wirus po wniknięciu namnaża się w komórkach błony śluzowej jamy ustnej lub nosowej, następnie drogą krwi przenika do śledziony i szpiku. Tam ulega intensywnej replikacji, skąd wydostaje się do krwi doprowadzając do wiremii. Intensywny wysiew wirusa do krwi następuje po około 2 – 4 tygodniach od zakażenia. W tym czasie wirus atakuje komórki innych narządów. Istniejące siły obronne organizmu mogą zahamować rozpoczynającą się infekcję.
Rozwijające się zakażenie może przebiec w następujący sposób: Około 1/3 zakażonych kotów nie będzie w stanie zwalczyć infekcji. W przeciągu 1 – 3 lat od zakażenia rozwiną się u nich pełne objawy choroby. Przyjmuje się, że zdecydowana większość tych zwierząt nie przeżywa dłużej niż 3 – 4 lata od momentu zaatakowania przez wirus FeLV. Koty te zostają trwałymi nosicielami wirusa, stanowiąc źródło zakażenia.
U około 1/3 kotów rozwijająca się odporność zwalczy zakażenie. Zwierzęta te nie zachorują, pozostała odporność na zakażenie może utrzymać się prawdopodobnie przez kilka lat. U części kotów z tej grupy może dojść do tzw. zakażenia latentnego (uśpionego).
Pozostała 1/3 kotów nie ulegnie zakażeniu mimo kontaktu z wirusem.
Objawy
Najczęściej obserwuje się niedokrwistość, wychudzenie, apatia, braku apetytu, odwodnienie, biegunka, wymioty, nieregularne oddychanie, osłabienie i anemia, która może trwać bardzo długo czasem lata. Objawy te rozwijają się bardzo powoli. Skutkiem działania FeLV jest obniżenie odporności, u chorych kotów wzrasta skłonność do zapadania na wielorakie infekcje. Można obserwować zapalenia układu oddechowego, przewodu pokarmowego, dziąseł, ropnie i stany zapalne skóry, zapalenia układu moczowego i inne. Wspólną ich cechą jest skłonność do częstych nawrotów. Rozwijający się proces nowotworowy (głównie chłoniaki) może dać różne, często nietypowe objawy, związane ze stopniem zaawansowania i umiejscowieniem zmian w organizmie. Mogą występować objawy neurologiczne, często obserwuje się zamieranie płodów, poronienia.
Rozpoznanie białaczki kotów dokonuje testem ELISA w odstępie 60 – 90 dni.
Białaczka jest chorobą nieuleczalną. Jednakże stosowanie odpowiedniej terapii może przedłużyć życie kota. Bardzo istotne jest zapewnienie zwierzęciu optymalnych warunków życia, a zwłaszcza unikanie stresu. W leczeniu powikłań białaczki dużą rolę odgrywa zwalczanie wszelkich wtórnych infekcji, stosowanie środków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, łagodzenie objawów anemii, odwodnienia itd. Podejmuje się próby leczenia polegające na chemioterapii, stosowaniu leków przeciwwirusowych, leków wzmacniających naturalną odporność przeciwnowotworową i przeciwzakaźną (m.in. zydowudyna – np. Retrovir®, interferon – Virbagen Omega®, czy działający immunomodulacyjnie Zylexis®).
Źródło: Wikipedia.org, Vetopedia.pl
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz