Inne choroby
Chlamydofiloza kotów – u kotów powoduje rozpulchnienie i zapalenie spojówek.
Mykoplazmoza hemotropowa kotów – (dawniej hemobartoneloza) – zakaźna niedokrwistość kotów. Choroba ta ujawnia się w przypadku znaczącego obniżenia się odporności.
Gruźlica i inne zakażenia mykobakteriami - jest to choroba zakaźna ludzi i zwierząt, wywoływana przez prątki gruźlicy.
Zapalenia dziąseł i jamy ustnej - najczęstsze przyczyny tej choroby to: zakażenia grzybicze, kamień nazębny, obecność wirusów i bakterii zakażających, choroby wątroby i nerek, cukrzyca, nieprawidłowości immunologiczne. Objawem jest obecność kamienia na zębach, zaczerwienienie dziąseł, zmienny apetyt wręcz jego brak, problemy z gryzieniem, problemy z przełykaniem, zły zapach z pyska, ślinienie się, matowa sierść, kichanie i śluz z nosa, owrzodzenia na języku i podniebieniu, chudnięcie.
Choroby układu krążenia – koty narażone na stres mogą chorować na nerwice lub choroby mięśnia sercowego. To rzadki przypadek lecz spotykany. Objawem nerwicy może być zaburzenia w oddechu, ospałość, brak apetytu, zaburzenia rytmu serca, szmery w sercu, niedowłady lub porażenie kończyn. Pomagają podawane leki wspomagające pracę układu krążenia, sterydy, środki rozkurczające naczynia krwionośne. Inne objawy choroby układu krążenia to: ospałość, kaszel, szybkie męczenie się, opuchlizny, wolniejszy wzrost.
Choroby układu moczowego – objawy to zmiana ilości oddawanego moczu, zmiana zabarwienia, problem z oddawaniem moczu, pojawianie się krwi, biegunka, chudnięcie, ospałość, infekcja dziąseł lub jamy ustnej.
Choroby układu oddechowego – częste objawy to ciężki i szybki oddech, świszczący, chrapanie, sapanie, zaczerwienienie skóry nosa, ropny wyciek z nosa. Choroby to: zapalenie krtani lub oskrzeli, zapalenie płuc, astma, ropniak opłucnej.
Choroby układu pokarmowego – objawem dominującym to najczęściej wymioty. Niektóre z chorób to: Nieżytowe zapalenie żołądka (może być spowodowane gromadzeniem się sierści)
Wrzody żołądka – występują przy chorobach nerek, spowodowane również stresem, złym żywieniem
Biegunka u kota - biegunka u kota Jest niebezpieczna szczególnie u małych kotów. Brak reakcji z naszej strony może skutkować utratą kondycji a nawet życia. Towarzyszące odwodnienie zaburza równowagę elektrolitową, co prowadzi do wycieńczenia organizmu. Biegunki podrażniają jelita. Kot, który cierpi na biegunkę powinien zostać jak najszybciej zawieziony do lekarza weterynarii.
Przyczyny biegunki
Czasami przyczyną może być poważna choroba, a czasami tylko zła dieta. Poniżej wypisana jest lista prawdopodobnych przyczyn biegunki. Pamiętaj, że najlepiej określi to lekarz weterynarii po zbadaniu kota. Są to: złe pożywienie, zmiana diety, przeterminowane lub zepsute jedzenie, zatrucie, picie mleka, pasożyty (tasiemce, glisty), środek odrobaczający (towarzyszy powstawanie toksyn powstałych w wyniku ich rozkładu), infekcja bakteryjna przewodu pokarmowego, chora trzustka, choroby wirusowe, alergia pokarmowa, stres i silne zdenerwowanie, podawane antybiotyki, nowotwory, zapalenie jelit, podrażnienia błon śluzowych układu pokarmowego
Salmonella – bakteria powodująca u kotów i ludzi biegunkę i niestrawności.
Jak reagować przy biegunce?
Postępować zgodnie ze wskazówkami lekarza weterynarii. Jeśli przyczyną jest choroba wirusowa, należy ją leczyć. Może być zlecone badanie kału na obecność lamblii, kokcydii, bakterii, w przypadku podejrzenia chorej trzustki badania na obecność trypsyny. Jeśli biegunka jest związana ze złą dietą lub alergią pokarmową, zalecana będzie zmiana diety. Sucha karma może drażnić błony śluzowe przewodu pokarmowego, dlatego dieta powinna zawierać gotowane, chude mięso drobiowe. Mięso zmiksować z ryżem, można dodać marchewkę. Ryż ma właściwości chłonące, więc jest wskazany przy biegunce. Można też podawać specjalną mokrą karmę dla kotów z zaburzeniami żołądkowo – jelitowymi.
Bezwzględnie nie należy dawać mleka, wyłącznie wodę. Mleko spotęguje dolegliwość, ponieważ laktoza w mleku powoduje uczulenie i jest źle tolerowana przez koci układ trawienny.
Lekarz może zalecić węgiel lub jakiegoś lek wstrzymującego biegunkę. Przy odwodnieniu lub braku apetytu, można zastosować nawadnianie i odżywianie za pomocą kroplówki.
Zaparcie u kota - Problem z oddawaniem kału to częsty przypadek w pracy klinicznej lekarza weterynarii. Jest wiele przyczyn tej choroby jedna z nich to skłonność dziedziczna do zaparć czyli źle wykształcona mięśniówka jelita grubego, niewłaściwa dieta szczególnie u kotów wychodzących, oraz deformacje kości miedniczych po urazach. W niektórych przypadkach lekarz może podjąć decyzję o operacji. Zachowawczo stosuje się zastrzyki, lewatywy, leki stymulujące perystaltykę jelit.
Jak zapobiec zaparciom
Kot może jeść tylko diety specjalistyczne, o dużej zawartości włóknika, dostawać laktulozę, oraz musi stać się kotem domowym jeśli wychodzi na zewnątrz. Nie może dożywiać się na dworze.
Niedrożność jelit - (zwężenie jelit, kot nie chce spożywać pożywienia i wymiotuje żółtym śluzem pochodzącym z pustego żołądka)
Zapalenie zatok około odbytowych u kota - to gruczoły w okolicy odbytu, w końcowym odcinku jelita grubego. W zatokach tworzy się wydzielina o bardzo nieprzyjemnym zapachu. Wydalana jest w postaci kropel podczas wypróżniania się kota. Spełnia ważną rolę w węchowej komunikacji zwierząt. Kot w stanie silnego stresu lub lęku samoistnie opróżnia zatoki. Ujście zatok jednak może ulegnie zaczopowaniu. Niedrożności powoduje powstanie stanu zapalnego. Do najczęstszych przyczyn należą m.in. schorzenia jelit, zaparcia, długotrwała biegunka, zbyt miękki kał.
Objawy i leczenie
Silny świąd w okolicy odbytu, Intensywne lizanie lub gryzienie przez kota okolic odbytu, możliwe rozprzestrzenianie się świądu na inne części ciała, drapanie, lizanie i gryzienie przez kota nasady ogona i tylnych kończyn, faliste ruchy mięśni wzdłuż kręgosłupa, gwałtowne ruchy ogona, obrzęki okolic odbytu, w zaawansowanym stadium ropnie w okolicy odbytu (mogą one pękać, wtedy wypływa z nich krwawo-ropna wydzielina o intensywnym, nieprzyjemnym zapachu)
Leczenie to oczyszczanie zatok okołoodbytowych i usuwanie wydzieliny. Przepłukuje się zatoki środkiem antybakteryjnym. Jeśli jest stan zapalny, konieczne jest podanie kotu antybiotyku. Nie zalecane jest oczyszczania zatok okołoodbytowych ciągle, pobudza to gruczoły do wydzielania większej ilości wydzieliny, co prowadzi do powrotu zaczopowania zatok. Nadprodukcja wydzieliny często zdarza się u niewykastrowanych kocurów, a ponieważ jest to zazwyczaj nieprzyjemne dla ludzi warto poddać zwierzę zabiegowi kastracji, co powinno zlikwidować problem.
Zobacz też: Na co sczepić kota
