kóra i futro Większość kotów zmienia futro dwa razy do roku, ale każde intensywne tracenie włosów, pojawianie się łysych miejsc powinno być zgłoszone weterynarzowi. Jeśli kot drapie się w szyje, może mieć pasożytniczy atak pcheł, kleszczy, roztoczy, który musi być leczony. Uszne roztocza rozwijają się w środku ucha i nie mogą być lekceważone. Grzybica skóry i grzybicza infekcja często powoduje uszkodzenia skóry i rany, które mogą być też przenoszone na nas. Koty są także podatne na różnorodne alergie. Wywołują je tak jak u ludzi domowe środki czyszczące, odkażające lub ukąszenia pcheł. Stan skóry nigdy nie powinien być zaniedbywany.

Skontaktuj się z weterynarzem jeśli kot jest:
1. w udarze lub krwawiący
2. jeśli podejrzewasz, że zjadł jakąś trującą substancję
3. jest częściowo lub zupełnie nieprzytomny
4. traci równowagę i ma nieskoordynowane ruchy lub wygląda na częściowo lub zupełnie sparaliżowanego
5. w oczywisty sposób jest zraniony
6. wymiotuje często lub posiada przewlekłą biegunkę.

Są choroby przed, którymi możemy chronić naszego kota szczepieniami: Wścieklizna, Koci katar (wirusowe zapalenie nosa i tchawicy), Kaliciwiroza, Panleukopenia czyli nosówka, Białaczka. Młode kociaki można szczepić od 9-tego tygodnia i tak co roku.

Zpbacz też: Dieta,  Na co szczepić kota

Go to top

Choroby wirusowe kotów

Koci katar

Choroba atakuje błonę śluzową jamy ustnej. Jeśli choroba jest nie leczona już po kilku dniach kot może umrzeć. Choroba wyleczona często wraca.

Jak się rozwija koci katar

Choroba ta jest wywoływana przez dwa wirusy: herpeswirus typu 1 (FHV-1) oraz caliciwirus (FCV), a także poprzez różnorakie bakterie i zarazki. Herpeswirus jest mało odporny na czynniki środowiska zewnętrznego. Niszczy go wysoka temperatura oraz wszystkie powszechnie używane środki dezynfekcyjne. Jednak caliciwirus kota jest znacznie odporniejszy. W środowisku zewnętrznym może przetrwać do 10 dni. O wiele słabiej reaguje na środki dezynfekcyjne.

Nosicielami zarazków kociego kataru są koty. Mogą one zarażać nawet do 3 miesięcy od ustąpienia objawów choroby. Mogą też być bezobjawowymi nosicielami przez całe życie. Zarazki znajdują się w wydzielinach z nosa, gardła i worków spojówkowych, a także w kale i moczu.

Objawy

Objawy to owrzodzenia na języku, niedrożny nos, trudności z oddychaniem, gorączka, apatia, w konsekwencji infekcja mięśni i stawów, zapalenie spojówek często towarzyszy, zmiany na rogówce ocznej (mogą doprowadzić do ślepoty).

Źródło: Wikipedia.org, Vetopedia.pl

Go to top

Kaliciwiroza

Kaliciwiroza nie jest to groźna choroba u kotów szczególnie dorosłych wywołuje ją wirus. Do zakażenia dochodzi przeważnie przez kontakt bezpośredni. Wirus może utrzymywać zaraźliwość do miesiąca. Groźniejsze mogą się okazać powikłania tej choroby. Do leczenia używa się zastosować preparatów immunostymulujące, które wystepują w zastrzyku lub doustne i dostępne są u lekarzy weterynarii

Jak się rozwija kaliciwiroza

Poszczególne szczepy mają różną agresywność. Często jednocześnie występują zakażenia herpeswirusem, bakteriami Chlamydophila, Bordetella i Mycoplasma. Koty chore lub nosiciele wydalają FCV w wydzielinach z nosa, jamy ustnej oraz spojówek. Wirus wnika najchętniej przez śluzówkę nosa, jamy ustnej i spojówki. Głównym miejscem rozmnażania jest gardło. Wirus namnaża się, po 3-4 dniach następnie przerzuca się na inne tkanki. FCV powoduje martwicę komórek nabłonkowych powodując pęcherze na końcu języka i owrzodzenia.

Objawy

Wysoka gorączka (40 C), charakterystyczne wrzody i pęcherze na języku, zapalenie płuc, którego przebieg może być umiarkowany bądź też ciężki, w zależności od szczepu wirusa. Zmiany w jamie ustnej, kaliciwiroza dziąsłach, nadżerki, owrzodzenia na języku i podniebieniu, kłopoty z jedzeniem, ślinotok, nieprzyjemny zapach z ust, łzawienie oczu. Przebieg krótkotrwały lecz nieleczenie powoduje duże powikłania. Leczenie jest dość trudne. Kot, który przechorował kaliciwirozę, może być jej nosicielem do końca życia. Leczy się antybiotykami i trwa od dwóch do trzech tygodni.

Go to top

Wścieklizna

Wścieklizna jest wywołana wirusem rhabdowirus. Nie leczona kończy się zgonem. Wirus uszkadza system nerwowy, poraża mięśnie oddechowe. Zarażenie następuje poprzez ugryzienie. Cechuje ją znaczne podniecenie i agresja. Ślinotok u zwierząt jest jednym z objawów ostatniego stadium wścieklizny. W przypadku psów żaden spośród tych, u których pojawił się wirus w ślinie, nie będzie żył dłużej niż 10–12 dni. Dlatego jeżeli pies przeżyje obserwację, można wnioskować, że w momencie pogryzienia wirus nie znajdował się w ślinie, więc pies nie mógł zakazić człowieka. Przy podejrzeniu wścieklizny stosuje się szczepienia.

Inne informacje

Obszary, na których wścieklizna obecnie uznawana jest za niewystępującą, według raportu WHO z 2005 r.: Australia, Belgia, Chile, Czechy, Grecja, Grenlandia, Irlandia, Islandia, Japonia, Nikaragua, Nowa Zelandia, Norwegia, Malezja, Szwecja, Szwajcaria, Panama, Portugalia, Urugwaj. Cześć z tych państw podjęła próbę wyeliminowania choroby poprzez masowe szczepienia i likwidacje chorych zwierząt (np. Irlandia, Norwegia). Na niektórych obszarach wścieklizna nigdy nie występowała (np. Malezja).

Jak się rozwija wścieklizna Z miejsca inwazji (ukąszenie, rana mająca kontakt z materiałem zakaźnym) wirus trafia do komórek mięśni szkieletowych, gdzie wstępnie i się namnaża i skąd trafia do włókna nerwowego, wzdłuż którego wędruje do rdzenia kręgowego, a następnie do mózgu, gdzie sie namnaża. Następnie włóknami nerwowymi rozprzestrzenia się po organizmie, głównie do ślinianek i skóry.