Wścieklizna

Wścieklizna jest wywołana wirusem rhabdowirus. Nie leczona kończy się zgonem. Wirus uszkadza system nerwowy, poraża mięśnie oddechowe. Zarażenie następuje poprzez ugryzienie. Cechuje ją znaczne podniecenie i agresja. Ślinotok u zwierząt jest jednym z objawów ostatniego stadium wścieklizny. W przypadku psów żaden spośród tych, u których pojawił się wirus w ślinie, nie będzie żył dłużej niż 10–12 dni. Dlatego jeżeli pies przeżyje obserwację, można wnioskować, że w momencie pogryzienia wirus nie znajdował się w ślinie, więc pies nie mógł zakazić człowieka. Przy podejrzeniu wścieklizny stosuje się szczepienia.

Inne informacje

Obszary, na których wścieklizna obecnie uznawana jest za niewystępującą, według raportu WHO z 2005 r.: Australia, Belgia, Chile, Czechy, Grecja, Grenlandia, Irlandia, Islandia, Japonia, Nikaragua, Nowa Zelandia, Norwegia, Malezja, Szwecja, Szwajcaria, Panama, Portugalia, Urugwaj. Cześć z tych państw podjęła próbę wyeliminowania choroby poprzez masowe szczepienia i likwidacje chorych zwierząt (np. Irlandia, Norwegia). Na niektórych obszarach wścieklizna nigdy nie występowała (np. Malezja).

Jak się rozwija wścieklizna Z miejsca inwazji (ukąszenie, rana mająca kontakt z materiałem zakaźnym) wirus trafia do komórek mięśni szkieletowych, gdzie wstępnie i się namnaża i skąd trafia do włókna nerwowego, wzdłuż którego wędruje do rdzenia kręgowego, a następnie do mózgu, gdzie sie namnaża. Następnie włóknami nerwowymi rozprzestrzenia się po organizmie, głównie do ślinianek i skóry.

Objawy

Po kilku dniach u ludzi i zwierząt występuje nadmierne pobudzenie lub, skrajnie, porażenie (tzw. cicha wścieklizna). Obserwuje się mimowolne skurcze mięśni, ślinotok, światłowstręt oraz wodowstręt. Śmierć następuje w około tydzień od wystąpienia objawów.

Źródło: Wikipedia.org

Go to top

Panleukopenia czyli nosówka

Powoduje przeważnie niespodziewany atak, który niestety doprowadza do śmierci. Te koty, którym udaje się przeżyć mogą zyskać odporność na tę chorobę. Ważne jest by regularnie sczepić kota – to zabezpieczy przed niebezpieczeństwem zarażenia. Przyczyną jest wirus panleukopenii kotów (ang. feline panleukopenia virus – FPV). Jest on blisko spokrewniony z parwowirusem psów typ 2 (CPV-2). Wirus jest oporny na warunki środowiska zewnętrznego i większość środków dezynfekcyjnych. Najbardziej wrażliwe na zachorowanie są młode zwierzęta między 2 a 5 miesiącem życia, u których spadł poziom przeciwciał matczynych. Źródłami zakażenia są wydzieliny i wydaliny chorych zwierząt. Spadek ilości krwinek białych we krwi – leukopenia. U młodych może wystąpić ostry przebieg choroby – śmierć następuje nagle, bez pojawienia się objawów. W przebiegu ostrym śmierć następuje w 3 – 5 dniu choroby. Wirus można wykryć metodą immunofluorescencji lub testem lub badaniem krwi. Leczy się antybiotykami.

Jak się rozwija panleukopenia

W pierwszym rzędzie wirus namnaża się w tkance limfoidalnej okolicy gardła. Po kilku dniach od zakażenia następuje wiremia, tą drogą zarazek przedostaje się do węzłów chłonnych, śledziony, grasicy, szpiku kostnego i krypt jelitowych. U ciężarnych kotek wirus przenika do komórek płodu i łożyska. Zaatakowanie komórek układu limfatycznego i szpiku skutkuje znaczną immunosupresją, co w konsekwencji daje powikłania w postaci wtórnych infekcji.

Objawy

biegunka, brak apetytu, wymioty żółcią i reakcja na dotyk. Okres wylęgania choroby wynosi zwykle od 4 – 10 dni. Dominujące objawy to: gorączka, depresja, biegunka (czasem z domieszką krwi), wymioty, odwodnienie, znaczna bolesność brzucha, wychudzenie. W obrazie krwi obserwujemy spadek ilości krwinek białych – leukopenia (panleukopenia, agranulocytoza). U młodych zwierząt może wystąpić ostry przebieg choroby – śmierć następuje nagle, bez pojawienia się objawów. W przebiegu ostrym padnięcia następują najczęściej w 3 – 5 dniu choroby. Współczynnik umieralności jest wysoki i bez podtrzymującej terapii może wynosić nawet do 75%. Śmiertelność nieszczepionych kociąt wynosi nawet do 90%. Zwierzęta starsze, powyżej kilku miesięcy życia, chorują łagodniej, a śmiertelność jest dużo niższa.

Źródło: Wikipedia.org